اگر به راستی مختار این اندازه مورد تنفر عمومی شیعه بود جناب مسلم بن عقیل برای بیعت گرفتن از شیعیان به منزل او نمی رفت و اگر به راستی کارهایی از او در قبال امام حسن(ع) سر زده بود باز هم گمان نمی کنم تا این اندازه مورد لعن شیعه واقع می شد چرا که مختار از بزرگان شیعه محسوب می شد.

پس در نتیجه می فهمیم طبری در اصل روایت خیانت نموده و برای کوچک جلوه دادن مختار چنین افاضاتی را بیان کرده است.

آیا حال مختار بدتر است بر فرض صحت کلام طبری یا حال آن کسانی که امام را دعوت نمودند و چون امام رسید به روی خود نیاوردند تا امام کشته شد و آنگاه فریاد خونخواهی سر دادند؟

سلیمان بن صرد و دیگر سران کوفه نامه نوشتند و امام را دعوت کردند اما تا امام یاری خواست عده ای در گوشه ای مشغول به کارهای خود شدند و عده ای نیز سیاهی لشگر ابن زیاد شدند.

آیا گناه این جماعت با اعتبار روایات علمای شیعه، کمتر از گناه مختار است بر فرض صحت روایت طبری که دخل و تصرف در روایاتش مشهور است؟

دلیل پر واضح است که این خبر مجعول و برای پایین آوردن کقام مختار ساخته شده و بر هیچ کس پوشیده نیست که مختار دشمنانی چون آل زبیر و بنی امیه و بنی مروان داشته که در تاریخ جعل حدیث از این سه گروه با تطمیع عده ای کاملا به چشم می خورد.

کارگردان بسی زحمت کشیده تا در سریال بتواند شخصیت مختار را کنار رقیب سرسختش در تاریخ یعنی سلیمان بن صرد به نوعی با روایات صحیح نشان دهد و این کار رنج فراوان دارد در جایی که می بینیم یک عده چه جفایی را در تاریخ کرده و ذهن شیعیان را به سمت دیگری سوق داده اند و گاهی با در اشتباه انداختن شیعیان باعث شده اند سب و لعن و طعن به مختار زده شود در صورتی که تواتر روایات شیعه از این کار نهی کرده است.

در سریال به خوبی دیده میشود که سلیمان بن صرد و دیگر روسای توابین نسبت به مختار حسادت و دشمنی دارند و این از عملکردهای سلیمان کاملا مشهود است.

از منظر دیگر اگر قبول کنیم که شبهه ی وارد شده توسط طبری صحت دارد و مختار در جوانی خطایی نمود، الحق و الانصاف که در آخر عمر خدمات زیادی برای اهل بیت انجام داد، از جمله:

1- بیرون آوردن بنی هاشم از چنگال ابن زبیر که مصمم بر سوزاندن آن جمع بود.

2- گشایش در کارهای اهل بیت به وسیله ی اموال

3- کشتن قاتلان امام حسین(ع)

4- بیرون آوردن اهل بیت از عزا

و خداوند چه زیبا کلامی فرموده است:

" ان الحسنات یذهبن السیئات"

قطعا خوبی ها، بدی ها را از بین می برد.

لذا مختار از بزرگان شیعه بود و غیر از سلیمان کسی با او برابری نمی کرد و ورود مسلم به منزل مختار در اول امر به خوبی نشان داد که تنها سپر دفاعی در برابر آل زبیر و بنی امیه مختار است نه شخص دیگر.

روسای شیعه که بعدها توابین شدند خوب بود مانند محمد بن بشر که با مسلم بیعت نکرد و گفت از کشته شدن می ترسم، این همه نامه نمی نوشتند و برای بیعت با مسلم حاضر نمی شدند و وعده های دروغین نمی دادند.

سلیمان مردم را جمع می کرد و برای امام نامه می نوشت اما بی رحمانه و با سیاست غلط اطراف مسلم را خالی کرد و اصلا در تاریخ از بزرگانی همچون او و مسیب و رفاعه با آن سوابقشان در صدر اسلام و سبقت بر دعوت امام، نامی برده نشده است که حتی ذره ای کمک و یاری کرده باشند.

صحت این امر از ان جایی رخ می نماید که در وقت ورود مسلم، حاکم کوفه  در مقام ضعف بود و ابن زیاد نیامده بود، اما این گروه کاری نکردند و مسلم غریبانه به شهادت رسید.

بر فرض این که علمای شیعه هم حق سلیمان را ناحق کرده اند و اینان در سفر یا زندان بوده اند، پس ان همه گریه و انابه و توبه کنار قبر سیدالشهدا(ع) چه بود؟ آن ها که عذر داشتند و در این صورت حقی بر گردنشان نبود پس نیازی به این همه گریه و توبه نبود.

به نظر حسادتی که از ورود مسلم به منزل مختار در دل این ها بود مانع از یاری دادنشان شد. و روابط خود را با مختار به قدری تیره و تار کردند که سلیمان با وجود حضور قاتلان امام در کوفه، به سمت عین الورده رفت و حاضر نشد که از مختار مشورت بخواهد در حالی که اگر با مختار هم پیمان شده بود قاتلین امام در کوفه سالم نمی ماندند و توابین نابود نمی شدند.

سیاست های غلط سلیمان از طرفی و اغوای شیطان بزرگان توابین را، باعث یاری نکردن امام و پیوستن به تاریخ توابین شد.

با وجود تواتر روایات در مورد سلیمان و مختار، عده ای از خودفروختگان اموی و زبیری مقام والای مختار را چنان پایین آوردند که ما آیندگان با شک و شبهه به او بنگریم و الحق و الانصاف که با هوشیاری کارگردان و عوامل مختارنامه این دسیسه بعد از هزار و اندی سال نقش بر آب شد.

و همچنان که دیدیم سلیمان با توبه نصوح خود امیدوار به رستگاری شد و مختار نیز با انتقام از قاتلین امام، مورد عنایت سه امام دیگر واقع شد و دل شیعیان را شاد کرد.